Dit had een stukje moeten worden Jan van Vulpen, van beroep boomzager. Jan is hard op weg het gezicht van deze Vierdaagse te worden. Met weet ik hoeveel bordjes en stickers langs het parkoers maakt hij duidelijk dat wie in zijn tuin nog een boom om te zagen heeft, bij hem aan het goede adres is. Jan, zelf een boom van een kerel, zal ongetwijfeld op kundige wijze de klus voor u klaren. En ik gun hem zijn klandizie, maar toch gaat dit stukje niet over Jan van Vulpen de boomzager. En waar het wel over gaat is misschien niet al te smakelijk, dus bezint eer ge verder leest.

Je voelt hem waarschijnlijk al een aankomen: helaas gaat het ook deze keer niet lukken. Etappe 2 heb ik vandaag tot een goed einde gebracht, maar bij thuiskomst bleek de blarenpleister op mijn hiel te lekken. En als een blarenpleister lekt, dan moet ' ie vervangen worden. En daar ging het mis. Op het eerste gezicht leek er niet zoveel aan de hand, tot ik de pleister (voorzichtig) verwijderde. De huid eronder was helemaal kapot. Ik zal je details besparen, maar het ziet er niet best uit (de foto is op aanvraag verkrijgbaar). Ik heb overwogen om het bij de EHBO te laten afplakken (als men dat al wilde doen) en door te lopen, maar hoe langer ik daarover nadacht, des te minder ik het zag zitten. Van nog eens 100 kilometer belasting zal de wond niet beter worden. Om van het omgekeerde nog maar te zwijgen. Daarom zelf maar de knoop doorgehakt: schluxdf!

Het is jammer, klote en schlemielig, maar so be it. Ik wilde zo graag een weblog bijhouden, dus mag je het ook lezen als het niet goed afloopt. Het bloggen zelf vind ik wel weer leuk, dus misschien moet ik dat gewoon weer oppakken.

En de Vierdaagse? Nu zeg ik echt: "Nooit meer!"

Nooit eerder ben ik zo fris aan een Vierdaagse begonnen, als deze editie. Toegegeven: het is, sinds 1989, pas mijn derde, maar ook in alle jaren daartussen pikte ik regelmatig (illegaal) een etappe mee om vriend M. te vergezellen. En altijd was er weer dat ene probleem: hoe kom je in godsnaam aan genoeg slaap, als je al om drie uur je bed uit moet? M. had dit keer het antwoord daarop in huis: een slaappil.

Wees gerust, het was geen hele, maar ook een halve werkte fantastisch. Om halfnegen zocht ik mijn bed op en een halfuur later was ik onder zeil. Dat leverde nog steeds geen echt volwaardige nachtrust op, maar het psychologisch effect van meer uren slaap dan verwacht, is enorm. Even voor drie uur klonk Vivaldi vanuit de huiskamer, als sein voor het ontbijt. Ruim een uur later gingen we vlotjes van start op de Wedren. Op het programma stond direct al de langste etappe: 52,4 kilometer. Geen schreeuwende snorren noteerden we als meevaller en de lallende studenten namen we voor lief. De Vierdaagse was begonnen!

De eerste 35 kilometer gingen soepel en snel. En wat was het fantastisch om al die steunbetuigingen op Twitter te lezen! Ik hoef niet meer overtuigd te worden van de kracht van Twitter, maar het was vandaag bijzonder aangenaam om toch nog eens die bevestiging te krijgen. Vooral ook toen het de laatste ruim 17 kilometer wat moeizamer ging. Een flinke blaar op de rechterhiel knapte en de beenspieren begonnen te protesteren. Doorlopen dus om alles warm te houden en zo de pijn te beperken. Al om kwart voor xe9xe9n bereikten de finish. Etappe 1 was volbracht dankzij een pil en Twitter. En het onverwacht mooie weer natuurlijk. 

Rusten vlak voor Elst

Het startpakket is opgehaald, het polsbandje bevestigd en mijn slaapkamertje ingericht, dus… we zijn er zo'n beetje klaar voor. Om dat te vieren hebben M., A. en ik vanmiddag een biertje gedronken in de Nijmeegse binnenstad. De grauwe hemel vormde bepaald geen passend decor voor de zomerfeesten, maar gezellig was het wel.

Vanavond doen we het rustig aan. Wat relaxen en televisie kijken (in elk geval 'Het gevoel van de Vierdaagse') en op tijd naar bed. Hopelijk vallen we snel in slaap, want de wekker gaat om 3 uur! Morgen gaat het allemaal echt beginnen. Tegen de tijd dat jullie wakker worden, ben ik al een aardig eindje op weg .

Mocht je trouwens willen weten waar ik me tijdens een Vierdaagse-etappe bevind, kijk dan op bit.ly/volgjeroen. Op deze pagina zie je live mijn positie in de etappe en lees je na afloop hoe laat ik ben binnengekomen.

Dinsdagochtend vijf uur nadert met rasse schreden: de start van het grootste wandelevenement ter wereld. Het aftellen is nu echt begonnen. Ondertussen ben ik verslaafd geraakt aan weer.nl, hopend op een omslag in de vooruitzichten. Want tot nu waren die bar en boos.

Maar vanochtend, een kleine twee etmalen voor de start, lijkt er verbetering waarneembaar. Niet dat het helemaal droog wordt, maar in elk geval de eerste twee dagen lijkt de hoeveelheid regen beperkt te blijven. Hoop doet leven, zullen we maar zeggen. En mocht het toch misgaan, dan ben ik daar met mijn nieuwe regenkleding behoorlijk op voorbereid.

Mijn laatste serieuze oefening, een voettocht van huis (Eindhoven) naar station Tilburg (40 km) ben ik prima doorgekomen. Geen blaren en geen reactie van de achillespees, die ruim een maand geleden opspeelde. Maar hoewel 40 kilometer best serieus is, kun je het totaal niet vergelijken met vier dagen achter elkaar 50 kilometer lopen. Die eerste dag zal het probleem niet zijn. Het venijn zit 'm in het vervolg. Als je met stramme spieren en pijnlijke voeten wxe9xe9r om kwart over drie je bed uit moet voor wxe9xe9r 50 kilometer. Misschien wel in de stromende regen…

Eigenlijk is het bizar dat ik dit mezelf aandoe. En ik weet ook zeker dat die gedachte (letterlijk) de komende dagen nog heel vaak door mijn hoofd zal spoken. Maar tegelijkertijd kan ik de uitdaging niet weerstaan. Dit moet de revanche worden voor acht jaar geleden, toen ik, als gevolg van een ontsteking aan de voet, niet meer aan de laatste dag kon beginnen. Exe9n keer wil ik hem nog volbrengen. En daarna nooit meer!

Zeg ik nu .

Goed nieuws over de achillespees: hij heeft de laatste test, een voettocht van huis (Eindhoven) naar station Tilburg, glansrijk doorstaan.

Het ging eigenlijk vrij eenvoudig. Van huis richting de Oirschotsedijk, Oirschot, Spoordonk, Moergestel en een bocht via Oisterwijk om de 40 kilometer vol te maken.

Nog anderhalve week en dan mag ik weer. Acht jaar na de laatste (mislukte) poging, ga ik weer proberen om de Vierdaagse van Nijmegen tot een goed einde te brengen. En of dat nou lukt of niet, ik beschouw het in elk geval als een mooie gelegenheid om mijn weblog nieuw leven in te blazen. Ook iets waar je doorzettingsvermogen voor nodig hebt .

Leuk gaat het niet worden dat loopfestijn. Voor wie 'm nooit gelopen heeft: geloof niks van die jolige verslagen van SBS6! Asociaal vroeg opstaan, blaren en afzien vormen de realiteit. De ellende begint al voor de start, als besnorde mannen op leeftijd (type ex-militair) veel te luidruchtig en quasi vrolijk het wandellegioen 'goedemorgen' toeschreeuwen. Maar goed, dat alles gaan we gewoon negeren. Na vier dagen afzien, wachten het Vierdaagsekruis en koud bier als beloning.

Heel even zag het er niet zo best uit. Enkele weken geleden, na het traditionele wandelweekend met vriend M., leek de pijnlijke achillespees van mijn rechtervoet, roet in het eten te gooien. Google leerde mij dat ik geen snel herstel hoefde te verwachten, maar gelukkig bleek het tegendeel waar. Toch blijf ik voorzichtig.

Afgelopen weekend doorstond de pees een test van 20 kilometer en morgen staat een laatste, serieuze test van 40K op het programma: een voettocht van huis naar station Tilburg. Als ook deze wandeling geen noemenswaardige problemen oplevert, dan gaat het sein definitief op groen.

Wordt vervolgd…

Ik las vanochtend een interessant bericht op Webwereld. In Groot-Britannixeb wordt geschat dat het gebruik van sociale netwerken op de werkvloer het bedrijfsleven jaarlijks 17 miljard euro kost. Voor veel werkgevers voldoende reden om de toegang tot sites als Facebook en Twitter te blokkeren. Er moet per slot van rekening gewerkt worden, toch?

Ik heb het bericht een paar keer gelezen en ik kan me voorstellen dat er ook in ons land heel wat werkgevers rondlopen, die hiermee hun bange vermoedens bevestigd zien: geef je medewerkers vrijheid en ze maken er misbruik van. En wie betaalt uiteindelijk de rekening? Juist ja! Als ik niet beter wist, zou ook ik me zorgen gaan maken.

Maar gelukkig weet ik wel beter. Het verhaal in Webwereld is bijzonder eenzijdig en laat voor het gemak een aantal relevante aspecten buiten beschouwing. Zo wordt bijvoorbeeld uitsluitend uitgegaan van het recreatief gebruik van sociale netwerken en da's wel heel eenzijdig. Alsof social media uitsluitend voor de fun zijn. In veel beroepen kun je sites als LinkedIn en Twitter gericht gebruiken voor het delen van kennis. Je komt heel gemakkelijk in contact met collega-professionals buiten de eigen werkomgeving en kunt zo profiteren van elkaars kennis en ervaring. Of wat te denken van potentixeble klanten die je via sociale netwerken vindt of die jou zo weten te vinden? Vacatures die vervuld worden zonder de tussenkomst van dure werving- en selectiebureaus? Wat dat oplevert voor het Britse bedrijfsleven zien we in dit verhaal niet terug.

Maar ook als het gaat om recreatief gebruik van sociale netwerken, is het verhaal in Webwereld onvolledig en eenzijdig. Zo wordt volledig voorbijgegaan aan het nieuwe werken, dat in veel gevallen uiteindelijk tijd- en plaatsonafhankelijk zal worden. Met andere woorden: werk en privxe9 zullen steeds meer met elkaar verweven worden, waardoor het begrip werktijd een heel andere inhoud krijgt. Uiteindelijk zal het niet interessant zijn hoeveel uur je op kantoor doorbrengt, maar of je je prestatieafspraken nakomt. En wie dan op kantoor 'in de baas z'n tijd' een uur heeft zitten Hyven, zal thuis, in de avonduren, de verloren tijd moeten inhalen. De medewerker mag worden afgerekend op wat hij of zij presteert. Het is niet alleen maar vrijheid, blijheid.

In mijn werk moet ik onder meer nadenken over wat web 2.0 en sociale netwerken voor de gemeente Amersfoort kunnen betekenen. Bezwaren, zoals in het verhaal op Webwereld, kom ook ik in de praktijk regelmatig tegen. Ik wijs de sceptici graag op het feit dat ik op mijn vrije zaterdagochtend via Twitter (dank @eisema) op het bestaan van dit Webwereldverhaal werd gewezen en dat ik deze reactie op diezelfde vrije zaterdagochtend heb geschreven. Werktijd of privxe9tijd? Jullie mogen het zeggen.

Dat was even schrikken vanochtend. De krant bracht een verhaal over zieke rashonden, met in de hoofdrol de Cavalier King Charles Spaniel. Voor wie niet weet hoe zo’n beestje eruit ziet: ze staan ook wel bekend als Pim-Fortuynhondjes. En je raadt het al: ook hier in huis loopt zo’n vrolijke kwispelaar rond.

Met veel van haar soortgenoten blijkt het niet goed te gaan. Hun populariteit heeft er toe geleid dat ze inmiddels zo doorgefokt zijn, dat veel honden met gezondheidsproblemen kampen. Acht op de tien Cavaliers heeft een te kleine schedel voor de herseninhoud en de helft heeft kans op hartfalen. De Dierenbescherming pleit voor een fokverbod.

Vooralsnog maken wij ons niet al te veel zorgen. Onze Nova is lief, maar ook niet al te snugger. We kunnen ons dan ook nauwelijks voorstellen dat dat schedeltje niet ruim genoeg is voor de inhoud. Ze is nu zeven jaar en lijkt nog altijd kerngezond. Hopelijk gaat ze nog wat jaartjes mee.

De sombere geluiden over ziekgefokte rashondjes, staan in schril contrast met het gestel van ons andere huisdier: dwergkonijn Snuf. Inmiddels negen jaar en ‘still going strong’. Door sommigen wordt hij al ‘het eeuwige konijn’ genoemd. Reeds drie keer leek hij er tussenuit te knijpen, maar telkens overleefde hij op wonderbaarlijke wijze. Exe9n keer moest daar  dwangvoeren aan te pas komen, maar dat hadden we er graag voor over. 

Triest is wel dat Snuf in de loop der jaren steeds meer terrein moest inleveren in ons huishouden. Begon hij nog als stralend middelpunt in een flat, waar hij naar hartelust door de woonkamer mocht rennen en kabels mocht aanvreten, inmiddels is hij naar de tuin verbannen, waar hij een eenzaam bestaan leidt. Aarde en gras, werden daar in de loop der jaren ingeruild voor tegels en die zijn al helemaal niet aan hem besteed. Wanneer we hem op een fraaie lente- of zomerdag de vrijheid geven, keert hij binnen enkele minuten terug naar de beschutting van zijn hok.

Toen het vanochtend -12 was in onze achtertuin, gingen we toch even bezorgd in het (dik ingepakte) hok kijken. Fris en fruitig keek hij terug. Ons ijskonijn laat zich niet kisten door een beetje vrieskou. Een commando is er niets bij. Alleen die naam… Snuf klinkt wel erg lullig voor zo’n held. Misschien moeten we op zijn oude dag een naamsverandering overwegen. Rambo lijkt ons wel wat.

Voor webprofessionals bij de Nederlandse gemeenten was dinsdag 3 november een spannende dag. Overheid.nl Monitor zou de jaarlijkse ranglijst van gemeentelijke websites presenteren. Met nadruk zeg ik ‘zou’, want het kwam er niet van. En woensdag ook niet en donderdag en vrijdag ook niet. Voor de gelegenheid citeer ik uit andermans werk:

3 november 2009
Publicatie Ranglijsten vertraagd!

Vandaag zouden de ranglijsten naar aanleiding van het jaaronderzoek worden gepubliceerd. Helaas ondervinden wij bij het publiceren van de ranglijsten enige problemen waardoor dit vandaag niet meer gaat lukken. De redactie van de Monitor doet er alles aan om de problemen zo spoedig mogelijk op te lossen. Zodra dit is gelukt, zullen de resultaten en ranglijsten worden gepubliceerd.

Wij begrijpen dat veel organisaties gespannen aan het wachten zijn om te zien welke positie ze op de nieuwe ranglijst innemen. Excuses voor het ongemak dat met deze vertraging veroorzaakt wordt.

We doen er alles aan om u niet veel langer in spanning te laten zitten. Houdt u de website in de gaten!

4 november 2009
Problemen nog niet opgelost. Publicatie ranglijsten op donderdag 5 november

Helaas is het nog niet gelukt om de problemen rondom de opmaak en publicatie van de ranglijsten op te lossen. Op dit moment is het wel de verwachting de Ranglijsten gepubliceerd kunnen worden op donderdag 5 november aan het einde van de dag. De redactie biedt nogmaals haar excuses aan voor het eventuele ongemak dat met deze opgeschoven publicatiedatum wordt veroorzaakt.

Houdt u voor verdere berichtgeving over de publicatie van de ranglijsten de website in de gaten.

5 november 2009
De laatste loodjes: Ranglijsten komen morgen online!

Helaas moeten we uw geduld nog even op de proef stellen. In tegenstelling tot het nieuwsbericht van woensdagmiddag lukt het niet om de ranglijsten vandaag nog online te plaatsen. Wij zijn op dit moment hard bezig met de laatste loodjes. Uiteraard vinden wij het bijzonder vervelend dat we u nu twee keer hebben moeten teleurstellen.

Morgen aan het einde van de dag zullen de ranglijsten toch echt online te vinden zijn. Blijft u de website dus nog even in de gaten houden.

6 november 2009
Publicatie toch nog even uitgesteld!

In overleg met Binnenlandse Zaken is vandaag beslist om de publicatie van de ranglijsten op maandag plaats te laten vinden. Door op maandag te publiceren verwachten wij meer media aandacht te krijgen dan bij een publicatie op vrijdagmiddag. Helaas betekent dit dat ondanks eerdere toezeggingen de ranglijsten vanmiddag niet meer online komen te staan. Onze excuses voor de mogelijke teleurstelling.

Ach ja, stel het gewoon nog een keer uit om extra media-aandacht te genereren. En laat vooral die voorafgaande soap online staan. Kan heel het land tenminste meegenieten van zoveel digitaal geklungel.

"Eindhoven zal wezen, Eindhoven zal zijn. En voor Eindhoven zullen ze vrezen op het voetbalterrein!" Zo klinken de bekendste regels uit het clublied van wat in Eindhoven nog altijd EVV heet. FC Eindhoven bestaat nog steeds, maar de vraag luidt: hoe lang nog?

Vrezen voor de FC doen ze al jaren niet meer op het voetbalterrein. Punten zijn schaars aan de Aalsterweg, waardoor de blauw-witten steevast in de kelder van de Jupiler League bivakkeren. Toen vorig seizoen ook nog eens de boekhouding niet bleek te kloppen, kwam de proflicentie in het geding en leek het doek definitief te vallen. Leek, want met kunst en vliegwerk kroop FC Eindhoven voor de zoveelste keer door het oog van de naald. En met onverbeterlijk optimisme begon de club aan een nieuw seizoen, dat (voor de zoveelste keer) de ommekeer moest brengen.

Die ommekeer is niet gekomen. Na twaalf speelronden staat de de club op de 19de plaats, een plek die aan het einde van het seizoen tot degradatie uit het betaald voetbal leidt. En ik kan me niet voorstellen dat de club ook die klap nog te boven komt.

Nou ben ik zelf een fervent supporter van wat ze aan de Aalsterweg ‘Philips’ noemen. Dus echt emotioneel betrokken ben ik niet bij de tweede club van mijn stad. Toch gaat de teloorgang van FC Eindhoven me aan het hart. Mijn allereerste stadionbezoek in het betaald voetbal vond plaats bij EVV. Ik zal een jaar of acht geweest zijn, toen ik met mijn vader in het seizoen 1976-1977 de laatste EVV-PSV op eredivisieniveau bezocht. Het stadion was uitverkocht en de uitslag 2-2. Aan het eind van het seizoen degradeerde Eindhoven naar de eerste divisie, om nooit meer terug te keren op het hoogste niveau.

Decennialang bleef ik hopen op promotie van de stadsrivalen. Want hoewel het nooit een Old Firm of Milan-Inter zou worden, is een stadsderby toch iets speciaals. Precies xe9xe9n keer kwam het er nog van. In 1999 troffen rood-wit en blauw-wit elkaar in de kwartfinale van het toernooi om de Amstel Cup. EVV had een thuiswedstrijd geloot, maar week uit naar het Philips Stadion vanwege de grote publieke belangstelling. Zox92n 27.000 toeschouwers zagen PSV vervolgens in eigen huis met 0-5 winnen.

Nu, tien jaar later, lijkt de Lichtstadderby verder weg dan ooit. Het spel schijnt niet eens zo beroerd te zijn, maar de resultaten zijn dat wel. En ook dat liedje kennen we al jaren. Eens moet het toch ophouden? Ze hebben nog 26 wedstrijden om het tij te keren. Ik blijf hopen!